| کاش می آمدی ... |
|
در غروبی ملال انگیز وتلخ در فضایی مملو از غم از هجوم خاطرات به پستوی اتاق پناه آورده ام خاطرات رنگین اون روزها یادش بخیر تو می دانی من هم می می دانم که آنروزها بر نمی گردند آنروزها رفتند ولی تو مانده ای تو که سنگ صبوری تو که معنی عشقی تو که می دانم یه همزبانی یک همزبان کم حرف یک دوست داشتنی آرام تو دلبر دل پاک یک دوست عاشق مثل گلهای شقایق توشقایق من معصوم نازنینی دلت مثل دل من تنها وبی یاوری کاشکی می دانستی لحظه های بی تو بودن لحظه های مردن است کاش همیشه بودی کاش شعر مرا می خواندی کاش یک شب به اتاق کوچک تنهاییم می آمدی آنگاه می توانستی شعر مرا بخوانی کاش می آمدی ولی افسوس . . .
|
|+|
نوشته شده توسط نازيلا در دوشنبه بیست و نهم بهمن 1386 و ساعت 0:23
